Klaagzang

Ok, ik heb best een goed leven, alles loopt min of meer op rolletjes, weinig om over te klagen. MAAR af te toe vind ik dat ik het recht heb om wat zelfmedelijden te hebben. Om eens echt te zwelmen in zelfbeklag.
Want weet je, vakantie nemen hier thuis met  kinderen is niet zo evident. En zeker niet met een A-kind. Dan wordt vakantie als snel een stresserende bedoening.
En een vakantie zonder kinderen, (vooral zonder A-kind), is absoluut NOT DONE.
Dus beperken we dit tot heeeel af en toe, als in 1x/jaar, eens een weekendje (lees 1 overnachting) weg. Maar ook dat is er dit jaar niet van gekomen.
MAAR, waar ik ieder jaar enorm naar uitkijk, hetgeen wat me recht houdt in moeilijke tijden, hetgeen echt mijn vakantie is en waar ik echt van geniet, is de 4 dagen die ik wegga met mijn vriendinnenclubje. AKA de trutten. Want dat zijn we, echte trutten.
12 Vriendinnen die samen het vliegtuig nemen naar een zonnig oord, of leuke stad, om 4 dagen te luieren, zonnen, zwemmen, niksen, lekker eten, en dit allemaal met een glas cava of ander vloeibaar goud binnen handbereik.

MAAR dit jaar vallen net die enkele 4 dagen op hetzelfde moment dat mijn schoonzusje trouwt. En dus kan ik niet mee!!!

Het begon allemaal met het selecteren van een datum.
Ieder jaar gaan we ergens in augustus op vakantie. Maar omdat er dit jaar wat veranderingen waren en een aantal leden moeilijk meekonden in augustus moesten we een nieuwe datum kiezen.
Wanneer gaan we op reis? In januari startten we al met de voorbereidingen. Doodles werden rondgestuurd, voorstellen werden gedaan, aantal deelnemende personen werden geteld, het weekend met de meeste deelnemers won. Logisch!
Maar net toen de datum vaststond, een weekend in juli was de winnaar, kwam de uitnodiging van mijn schoonzus. Ze hadden eerst een andere datum op het oog, maar door omstandigheden hadden ze de datum verplaatst. Aaaarrrrrhhhhh!!! Natuurlijk net hetzelfde weekend als mijn truttenvakantie.
Kleine nota; mijn schoonzus woont in Portugal. Wat maakt dat iedereen voor het huwelijk naar Portugal moet, en er dan ook een weekje verblijf in Portugal aan vast wordt gekoppeld. Met heel de familie. Allemaal.

Groot drama in mijn hoofd! Mijn enige relaxmoment op een heel jaar werd mij ontnomen. Mijn 4 dagen waar ik een heel jaar naar uitkijk, 4 dagen dat ik terug mezelf kan zijn, 4 dagen dat ik geen moeder/partner ben, 4 dagen dat ik voor niemand verantwoordelijk moet zijn, 4 dagen dat ik enkel met mezelf rekening moet houden, en 4 dagen dat ik voluit mijn gedacht over alles en iedereen kan geven. Want zo een vriendinnenclub zijn we, lekker eerlijk, iedereen in zijn eigenheid, geen fake gedoe. Heerlijk.

Mijn vriendinnen vonden het, meelevend met mij, ook heel jammer voor me, ze waren zelfs zo lief om de datum te herzien aangezien er nog niks geboekt was. GELUKKIG.
Opnieuw werden er doodles aangemaakt, opnieuw werden er voorstellen gedaan en opnieuw werden de aantallen per weekend geteld.
En wat bleek: opnieuw kwam hetzelfde weekend als winnaar uit de bus. Jammer maar helaas. Dikke pech voor mij! Democratie wint. Ze wouden zelfs naar Portugal op vakantie komen, zodat ik er toch bij kon zijn, maar dat ik mijn partner, kinderen en schoonfamilie niet aandoen.

Aan alle andere 11 vriendinnen, trutten, STOP hier met lezen. Enkel verder lezen op eigen risico! Alles wat verder geschreven staat mag niet tegen mij gebruikt worden of mij kwalijk genomen worden. Het is enkel mijn zelfmedelijden wat hier spreekt, mijn rationele ik weet beter.

Ik moet het eerlijk toegeven, ik ben er boos om geweest. Kwaad. Furieus. Ik heb er zelfs al tranen om gelaten. Ik heb getierd, geschreeuwd, ben er dagen ambetant om geweest. Mijn excuses hiervoor aan mijn echtgenoot en kinderen.
Want snappen ze dat nu niet?? Mijn vriendinnen, meerderheid kinderloos, nog enkele vrijgezellen, en daarbij dus vrij in hun doen en laten. Vriendinnen die naast de vriendinnenvakantie, nog meermaals per jaar op vakantie gaan, of weekendjes weg, met auto, vliegtuig, met of zonder kinderen, noem maar op.
Maar ik, ik die mijn kinderen niet zomaar random ergens kan achterlaten, (en al helemaal niet als ik met mijn partner weg wil), ik ga nooit ergens heen. Want iedere gezinsvakantie is een stressvakantie.
En het wrange is, dat ik in heel de maanden juli en augustus, geen enkel ander weekend bezet ben. En omdat mijn drukbezette vriendinnen grootste plannen hebben op onze gebruikelijke datum, ik niet mee kan. Waarom lieten we de datum niet gewoon staan, zoals ieder jaar, zodat ik wel mee kon? En dat de vriendinnen die de oorspronkelijke datum niet meekonden door andere plannen pech hadden? Ze wisten de datum op voorhand. Dat is toch ook democratisch? Dat was de oorspronkelijke afspraak.
Waarom hebben mijn vriendinnen nu alles en ik helemaal niets?

En iedere keer als ik hen hoor praten over de vakantie draait mijn maag.
Wat ze gaan opnieuw naar een zonnig oord, eentje waar ik ook heel graag naartoe zou gaan. Eerlijk gezegd maakt het mij zelfs niet uit waar naartoe. Zolang ik 4 dagen weg ben is het mij om het even. Zo een gemakkelijke ben ik.
En ik weet dat er nog ontelbare conversaties gaan komen over de planning van hun trip. En dan doe ik lacherig mee. En hou ik me sterk. Maar vanbinnen huil ik.

En tijdens de trip gaan er Facebookberichten komen met heerlijke foto's, WhatsApp berichten over al hun activiteiten. En terwijl zit ik gestresseerd met mijn handen in mijn haren mijn kinderen in het gareel te houden tijdens de huwelijksceremonie. Terwijl ik daar ook zou moeten liggen, op het strand, met een cocktail in mijn hand.

Want wat voor hen gewoon 4 daagjes onder vriendinnen uit is, is voor mij de HEMEL.


PS: iemand zin om begin juli of in augustus enkele dagen de wereld onveilig te maken?
Zelfs ergens in een tentje op een camping is goed voor mij. Zo zie je maar, zo wanhopig ben ik :-)

PPS: Volgend jaar kan niets of niemand mij tegenhouden! Dan ben ik ZEKER van de partij! (Als ik ten minste nog mee mag :-S)



Reacties

Populaire berichten